Onze hond leert mij over kindercoaching


Bij ons gezin hoort ook onze zwarte labrador Pepper.   Al wandelend ontdekte ik vanmorgen dat Pepper me kindercoaching laat ervaren. Na een heerlijke wandeling langs sloten en lekker ruikende paadjes kwam ik een andere hondenbaas tegen en we raakten aan de praat. Even daarvoor had Pepper heerlijk in een sloot staan snuffelen en staan graven in de modder of er nog stokken verstopt lagen.

Terwijl wij (mensen) aan de praat raakten keek Pepper ons even aan en trok de conclusie dat hij er wel tussenuit kon glippen. Ja, hij rende werkelijk met een enorme sprint terug naar de sloot waar hij net uit kwam. Ging precies terug naar dezelfde plek en ging verder met zijn graafwerk. Nadat ik afscheid had genomen zat er niets anders op dan terug te lopen naar de sloot.

Mijn eerste reactie was, wat hebben wij toch een ondeugende hond, hij luistert ook helemaal niet naar mij. Totdat ik rustig bij de sloot ging staan en dacht het is eigenlijk net als een klein kind. Ook die kunnen helemaal opgaan in hun spel. Soms willen ze wel gestoord worden in hun spel en gaan ze in jouw tempo met je mee maar veel vaker zitten zij zo in hun spel dat ze niet meer gericht zijn op hun omgeving.

Zo ook Pepper, ik vond het eigenlijk heel slim dat hij van de gelegenheid gebruikt maakte om terug te gaan naar de sloot, in plaats van naast het baasje moeten wachten tot zij is uitgekletst. Mijn reactie dat hij niet naar mij luistert was niet terecht, ik had niets tegen hem gezegd. Toen ik me dat realiseerde hoefde ik niet te mopperen en hoefde ik niet teleurgesteld te zijn in mezelf dat hij (weer) niet  naar mij luisterde. Vervolgens kwam Pepper uit de sloot en konden we samen naar huis lopen.