Verplichting of cadeau? Het is maar hoe je kijkt!


Iedere ochtend is het mijn taak om onze hond uit te laten.  Vanmorgen was het opnieuw een fijne wandeling waarin we door het park en de polder struinen. We volgen de groei van de natuur om ons heen, het ‘onkruid ‘in de bermen dat per dag centimeters groeit en een mooie haag van bloemen geeft.  De nijlganzen die druk doende zijn met  hun jongen te beschermen en hen het ganzenleven voor te leven. De bomen aan de buitenrand van een bosje vangen de flinke wind op met hun takken en binnenin het bosje is het rustig. Het gras in het park wordt minder gemaaid  en de natuurlijke begroeiing neemt zijn kans waar. Het gras lijkt daardoor wel een alpenweide met mooie weide bloemen. De natuur beweegt mee met wat er is.

Wanneer ik in mijn dagelijkse bezigheden deze wandeling als verplichte taak zie dan wordt het al gauw een last, ik neem er niet echt de tijd voor en heb dan haast om op tijd weer terug te zijn voor andere afspraken. De hond voelt dit feilloos aan en snuffelt dan juist extra lang, luistert niet en heeft alle tijd. Irritatie komt dan boven en het stresshormoon wordt aangezet, want ik moet nog zoveel doen.

Ik zie het als een cadeau om mijn dag zo te mogen beginnen en sta dus eerder op als er vroege afspraken zijn zodat er wel de tijd is voor een wandeling , genieten en de natuur mogen ervaren. Je snapt wel dat onze hond dan ook gewoon geniet en we samen ontspannen thuiskomen.

Is er voor jou ook iets dat je graag anders wilt gaan zien en ervaren?

Kijk bijvoorbeeld eens naar je dagelijkse bezigheden zoals; opvoeden, werk, huishouden. Waarin kun jij meer ontspanning en rust gebruiken?

Fijne dag!